Ik heb dus ik ben

Ik heb een heel mooi blousje, hij is van zijde en past goed bij mij en mijn huid.

Zacht roze kleur, warme tint. Een warme uitstraling. Ik voel me goed.

Het blousje geeft mij wie ik ben. Ik ben mijn blouse.

Zonder mijn blouse ben ik en voel ik mij kwetsbaar. Wie ben ik dan?

Ik heb, dus ik ben.

 

Ik heb een simpel shirtje, hij is van katoen.

De kleur past minder, ik ben minder mooi.

Ik voel me bevreemd maar niemand lijkt dit te zien, het leven gaat gewoon door.

Ik ben nog steeds, maar voel me iemand anders.

Ik heb minder, dus ik ben minder?

Niemand echter lijkt dit te vinden behalve ikzelf.

 

Terwijl de tijd verstrijkt heb ik meer spullen. Ik heb dus ik ben?

Ik heb meer, maar ben steeds minder.

Hopelijk is de tijd aangebroken voor minder hebben en meer zijn.

5 minuten

Je gaat zitten en kijkt me aan, een scheve glimlach op je gezicht. Je mond lacht, je ogen doen niet mee. Je zegt alles te willen en bijna alles te hebben. Een carrière, mooi huis, veel vrienden, drie kinderen en je wilt ook gelukkig zijn.

Alleen dat laatste bezit je nog niet terwijl de tijd je ontglipt. Een paar grijze haren heb je ontdekt toen je in de spiegel keek en dat was de druppel.

Nu zit je hier en je huilt. Waarom lukt het iedereen wel om gelukkig te zijn, zelfs met minder dan wat jij hebt? Wat is er van je geworden? Je trekt bijna de paar grijze haren, die je bezit, uit je hoofd.

Het leven als een schaakspel en ineens sta je schaakmat, klem, reddeloos verloren. Het doel allang bereikt of er te ver vandaan gedreven. Van alles hebben moet je weer terug naar de basis. Naar wat is het dat jou gelukkig maakt?

5 minuten zeg je. 5 minuten per dag. Als het me al zou lukken minimaal 5 minuten per dag alleen te zijn, niet te zorgen voor anderen en dat alles even mag zijn. Alles verwerken van wat er die dag is gebeurd. Dat zou me al gelukkig maken.

Het effect van deze 5 simpele minuten. Is het werkelijk zo simpel?

Wat heb jij nodig om gelukkig(er) te zijn?

Hoogsensitiviteit

Hoogsensitiviteit is een mooi woord voor ‘gevoeliger zijn voor prikkels’. Ongeveer 15-20 procent van de mensen hebben deze gevoeligheid.

Sommige noemen het flauwekul, aanstellerij of een modeterm. Echter uit mri-scans blijkt dat er meer hersengebieden bij mensen met een hogere gevoeligheid oplichten bij het kijken naar gezichtsuitdrukkingen.

Sommige mensen met een hoge sensitiviteit ervaren met name de last hiervan. Maar naast last kan je deze talenten van gevoeligheid ook benutten. Lees hier enkele tips:

1. Loop voor op de trends/troepen

Durf voor je behoeftes en ideeën uit te komen, ze zijn vaak waardevol en vernieuwend. Voel je dat mensen in je omgeving er niet klaar voor zijn, stap dan naar een invloedrijk persoon.

2. Met empathie bereik je meer

Gebruik die emotionaliteit en inlevingsvermogen in je voordeel. Iedereen vind het fijn om oprechte aandacht te krijgen.

3. Zorg voor een rustige en harmonieuze omgeving

In een goede omgeving, met de juiste omstandigheden zijn mensen met een hogere gevoeligheid succesvoller dan anderen. Een goede omgeving bestaat uit rust, harmonie, voldoende manieren om je ideeën te uiten en controle over je eigen tijd. Eigen baas zijn, is vaak heel goed voor gevoelige mensen (als dat binnen je mogelijkheden ligt).

4. Gelukkig ben je anders

Accepteer en zie de positieve kanten. Je begrijpt subtiliteit, ziet nuance, je bent intuïtief en vaak een esthetisch oog.

5. Bewaak je eigen grenzen

Mensen met een hogere gevoeligheid zijn sneller overprikkeld; herken dit en respecteer je grenzen.

6. Loop er niet mee te koop

Het woord ‘hoogsensitiviteit’ heeft nog altijd een connotatie van ‘aanstellerij’ of ‘beter voelen’. Leg eerder uit dat je wat tijd voor jezelf nodig hebt. Of vertel over de ‘leuke’ kanten.

De blauwe zones als inspiratie

Op maar een paar plekken in de wereld worden mensen zo’n 90-100 jaar, in goede gezondheid, zonder veel invaliditeit of medicijnen. We noemen deze gebieden ‘the blue zones’. (Het Italiaanse eiland Sardinië, Okinawa in Japan
Loma Linda in Californië, geïsoleerde Nicoya in Costa Rica Peninsula, Ikaria, een geïsoleerd Grieks eiland)

Het is interessant om te kijken wat deze gebieden gemeenschappelijk hebben. Uit onderzoek werden 9 gemeenschappelijke kenmerken gevonden:

1. Bewegen

In de blauwe zones bestaat een leefomgeving waar natuurlijk bewegen wordt gestimuleerd. Ze tuinieren veel en hebben weinig elektrische apparaten voor in huis.

Een half uur per dag is voldoende beweging om gezond te blijven. Zie dit filmpje

Neem eens vaker de trap, de fiets of ga lopend. Denk eens na over een staand bureau (thuis en op het werk).

2. Een doel in het leven

Het hebben van een doel in je leven kan je zo 7 jaren extra opleveren. Iets hebben waar je s’ochtends voor wilt opstaan. Wat is jouw doel in het leven?

3. Zo min mogelijk stress

Ook in de blauwe zones ervaren ze stress (dat hoort immers bij het leven). Erg veel stress kan echter zorgen voor lichamelijk en geestelijke klachten. In de blauwe zones hebben ze dagelijkse routines om de stress van zich af te schudden zoals een dutje, het denken aan voorouders of een vrolijk uurtje.

Heb jij op een dag al een routine om de stress de baas te blijven? Een adempauze, meditatie of even een rondje lopen kan al een hoop schelen op een dag!

Een app waar ik blij van word is: Oak

4. de 80% regel

Verlaag je calorie inname met 20%. Het gevoel tussen niet hongerig meer zijn en vol zitten kan het verschil maken in gewicht verliezen of juist aankomen.

5. Bonen en plantaardig voedsel

Het eten van allerlei soorten bonen (tuinbonen, zwarte bonen, sojabonen en linzen) is de basis van het dieet van alle honderdjarige in de blauwe zones.

6. Wijn

In alle blauwe zones drinken ze matig wijn.

7. Gelijkgestemden

Tot een groep behoren van gelijkgestemden die regelmatig samenkomen heeft een positieve invloed op de gezondheid.

8. Familie

Familie en geliefden komen daar op de eerste plaats. Ouders en grootouders wonen in de buurt en ze investeren tijd ene liefde in hun kinderen. Ook gaan de mensen niet met pensioen maar blijen naar vermogen actief tot het einde van hun leven.

9. Vriendenkring

Een goede vriendenkring en sociale contacten dragen bij aan een extra lange levensverwachting.

 

Dia-wattes?

Je suiker is schrikbarend hoog, de MDL arts kwam erachter. Nadat de lever was onderzocht en deze veel te vet bleek. Nu zit je in de spreekkamer. Dia-wattes? Diabetes.

We nemen je voedingspatroon onder de loep; in de ochtend witbrood met chocopasta, de middag friet en in de avond stukje vlees met wat aardappelen. Groente? Heel weinig tot niet. Fruit? ohja, elke dag een banaan, appel, peer en mandarijn.

Voor nu wel metformine erbij; want de suikerwaarde is toch echt te hoog. Maar met wat voedingsaanpassingen zou daar snel mee gestopt kunnen worden, hoop ik.

Leefstijl op recept.

Je gaat enthousiast aan de slag; hopelijk snel geen dia-wattes meer.

Een psychisch consult

Je komt binnen, totaal van de kaart, en vraagt om een briefje voor het UWV. Je bent gestuurd, maar hoopt dat ik je kan helpen. Helpen met een briefje, meer verwacht je niet. Met mijn nieuwe jas aan als counselor zit ik soms in een huisartsen stoel. En ik had toevallig tijd.

Geen grip meer op het leven, zie ik en vraag of dat klopt. En je begint te vertellen. Ik vraag naar de huidige toestand en de gewenste toestand en je gedachtes worden geordend. Opeens begin je te lachen; dit lijkt wel een psychisch consult! En even schrik ik, want wordt dit wel van mij verwacht? Kan ik dit zomaar, zonder aankondiging vragen. Maar gelukkig geef je aan het heel prettig te vinden, en juist geluk te hebben gehad dat ik vandaag zijn huisarts was.

Blij ben ik, met deze koers.

Leeftijd zegt niks

Je bent de 98 gepasseerd maar kan met je handen de grond aanraken met gestrekte benen. Ondanks de rugpijn doe je het voor. Je komt in lengte tot mijn schouders maar je loopt o zo vlot door het huis. Je geest oh zo scherp en helder. Je vindt het prettig dat ik op visite kom.

Het toestel van de telefoon hebben speciaal grote letters, niet dat je ze dan wel kan lezen. 112 kan je bellen; je weet waar de eerste toetsen zijn.
Afgelopen maand toen je als een rollade tussen het bed en je nachtkastje lag heb je die gebeld; die hadden namelijk al eerder vlot geholpen na een val van de trap. Binnen 1 minuut stonden ze toen bij je op de stoep. Nu was het echter niet levensbedreigend en lieten ze je keuzes maken; brandweer, politie of de ambulance. Toets nr…Daar kon ze dus niet bij.
Een alarmknop droeg je; die had je niet gebruikt. Dan zouden ze eerst je ene zoon, dan je dochter bellen en dat midden in de nacht. Maar van 112 moest je ook niks meer hebben; die gaven haar het nummer van de huisartsenpost en of ze pen en papier bij zich had. Had ze al aan ze verteld dat ze tussen het nachtkastje en haar bed in lag? Dat ging dus niet; een nummer opschrijven.
Uiteindelijk had je daar uren gelegen en kwam uiteindelijk de thuiszorg je redden. Even ben je bij een verzorgingstehuis geweest, om aan te sterken. Maar je liep daar alsof je de verzorgsters zelf was; vlot en vitaal door gangen. Niet snel daarna was je weer thuis.

Nu kletsen we wat over het leven, die mooi is geweest. Een goed huwelijk, fijne kinderen en niks te klagen. Mogelijk haar geheim van haar goede gezondheid?

Slapeloosheid

Ik slaap al vier maanden slecht tot niet. Mijn zoontje van vier maanden doet hieraan mee, is mede-plichtig. Op het spreekuur komen opvallend veel mensen met slapeloosheid klachten. Ik deel hun onmacht, hun frustratie en verdriet.

Zonder het te zeggen, moedig ik ze aan om weer open te staan voor slaap. Wees niet bang voor het bed. Neem een warm-koude douche en ga gewoon liggen.
Geniet van het feit dat je mag liggen, je hoofd je kussen raakt en wellicht luister je naar wat mooie muziek, een podcast of zorg je voor een geur in bed. Mijn eigen huisarts vertelde dat lavendel helpt.

Maar hoe doe je dat als je hoofd niet stil wilt staan, de adrenaline door je aderen vloeit en je je best doet maar dat juist DAT niet helpt. Hoe voorkom je teleurstelling van weer een tikkende klok, geluiden van het ochtendwaken en geen idee meer hoe je deze dag doorkomt.

Slapeloosheid maakt je ziek; put je uit en zorgt ervoor dat je totaal lam geslagen wordt. Toch kan ik een spreekuur draaiende houden, m’n kind verzorgen en ben ik tot veel meer in staat dan ik van te voren had gedacht.

Slaap; als je het krijgt neem je het voor lief. Krijg je het niet, besef je dat het het mooiste is wat de nacht je kan brengen….

Gebakjes

Nee hoor zei je, ik eet heel gezond. Mijn man ook. Jullie letten erg op wat jullie eten. Je man is ook te zwaar en je snapt niet waarom. Twee broodjes voor ontbijt en lunch. Voor het avondeten groente, aardappel en vlees. Tussendoor snoep je niet. Nee daar let je erg op. Je bent daar erg precies in. Nog meer nu je suikerziekte hebt. Van de suikerziekte heb je verder geen last. Je moet wat tabletten slikken, dat is alles. Eigenlijk ben je heel tevreden.

Helaas laten de suikers in het bloed hele andere waarden zien.

Hoe het komt dat de suikers dan toch zo hoog zijn? Tja, dat weet je ook niet. Kijk maar naar deze waardes van afgelopen week. Die zijn volstrekt normaal. Je bent juist blij met de waardes van de suiker.

Je laat trots de suikerwaardes op een papiertje zien. Helaas liegen de bloedwaardes niet.

Hoe het komt dat de waarde van de langdurige suiker in het bloed dan toch zo torenhoog is? Dat weet je niet zo goed.

Ja, als er een verjaardag is dan eet je wel een gebakje, je vraagt je af of dat het zou kunnen zijn. Een gebakje bij een feestje moet toch kunnen? Iedereen eet dan een gebakje en ze zijn zo lekker. Die met slagroom zijn je favoriet; daar kan je niet van af blijven. Heel soms, als de schaal nogmaals rondgaat, neem je een tweede. Maar dit doe je niet elke verjaardag en voor de rest eet je heel gezond. De bonbons bij de koffie vind je ook moeilijk te weerstaan.

Hoe vaak je dan een verjaardag hebt? Oh, je gelooft wel elk weekend. Ja, je komt uit een groot gezin. Er is altijd wel iemand jarig.

Jij, die met niemand kon praten

Op een drukke dag als huisarts zie ik al gauw zo’n 20-30 mensen. Ik luister, observeer en geef mijn aandacht. Die aandacht is gratis en voelt niet zo bijzonder.

Maar hoe bijzonder deze aandacht is, besefte ik door een wat oudere gezette man. Deze man kwam vaak op het spreekuur, hij had vele klachten. Hij was ook ernstig ziek, dus reden te meer om onderzoek te doen. Ik luisterde, was begripvol en stemde toe. Tot frustratie van beide kwam er steeds niks nieuws uit. De specialisten konden niks meer vinden dan wat er al was.
Toch had de man meer last en kwam hij nogmaals naar het spreekuur.

Ik gooide het over een andere boeg en legde hem uit hoe het lichaam zichzelf ziek kon maken door stress. Dit verhaal had deze man al vaker gehoord, en was teleurgesteld. Ikzelf vond het ook een frusterend gesprek. Ik wilde hem graag helpen maar hoe meer ik sprak hoe meer we tegenover elkaar kwamen te staan.

Maanden zag ik hem niet. Ik dacht, hoopte misschien, dat het beter met hem ging. Daarna was hij er ineens weer en wilde met me praten.
Het laatste gesprek had hem niet goed gedaan, hij durfde niet meer te komen. Zijn vrouw wilde niet naar hem luisteren en hij had geen kennissen of vrienden om hem heen. Hij wilde wel een hondje, maar het uitlaten zou niet gaan vanwege zijn ziekte. Hij was en voelde zich erg alleen, onbegrepen door zijn naaste.

Ook al zei hij het niet met zoveel woorden, ineens begreep ik het. En er ging een schok door mij heen. Die aandacht, dat luisteren wat voor mij zo gewoon was, was zijn alles, een rotsblok om aan vast te klampen in zijn zware bestaan. Zijn omgeving deed dit niet, en ineens deed ik dit ook niet meer. In plaats van beter, ging het slechter met hem en voelde hij zich eenzamer dan ooit.

Door hem heb ik leren begrijpen dat aandacht krijgen niet zo gewoon is, dat ook dat een belangrijk medicijn kan zijn. Nu komt hij af en toe en luister ik vooral. Soms doen we nog wat onderzoek, voor de zekerheid. Maar dat daar niks uitkomt is minder belangrijk dan dat ik hem gewoon serieus neem.