Leeftijd zegt niks

Je bent de 98 gepasseerd maar kan met je handen de grond aanraken met gestrekte benen. Ondanks de rugpijn doe je het voor. Je komt in lengte tot mijn schouders maar je loopt o zo vlot door het huis. Je geest oh zo scherp en helder. Je vindt het prettig dat ik op visite kom.

Het toestel van de telefoon hebben speciaal grote letters, niet dat je ze dan wel kan lezen. 112 kan je bellen; je weet waar de eerste toetsen zijn.
Afgelopen maand toen je als een rollade tussen het bed en je nachtkastje lag heb je die gebeld; die hadden namelijk al eerder vlot geholpen na een val van de trap. Binnen 1 minuut stonden ze toen bij je op de stoep. Nu was het echter niet levensbedreigend en lieten ze je keuzes maken; brandweer, politie of de ambulance. Toets nr…Daar kon ze dus niet bij.
Een alarmknop droeg je; die had je niet gebruikt. Dan zouden ze eerst je ene zoon, dan je dochter bellen en dat midden in de nacht. Maar van 112 moest je ook niks meer hebben; die gaven haar het nummer van de huisartsenpost en of ze pen en papier bij zich had. Had ze al aan ze verteld dat ze tussen het nachtkastje en haar bed in lag? Dat ging dus niet; een nummer opschrijven.
Uiteindelijk had je daar uren gelegen en kwam uiteindelijk de thuiszorg je redden. Even ben je bij een verzorgingstehuis geweest, om aan te sterken. Maar je liep daar alsof je de verzorgsters zelf was; vlot en vitaal door gangen. Niet snel daarna was je weer thuis.

Nu kletsen we wat over het leven, die mooi is geweest. Een goed huwelijk, fijne kinderen en niks te klagen. Mogelijk haar geheim van haar goede gezondheid?

Geef een reactie